Zoner – Euharmonic Elevation (Independent)
45%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Bob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both
20000
110

Άλλη μια κυκλοφορία για τους Κύπριους Zoner, με «παρόμοιο» τίτλο με τα προηγούμενά άλμπουμ τους (“Spectraphonic Deviation”, “Auralsonic Navigation”). “Euharmonic Elevation” ο τίτλος αυτή τη φορά. Σε αυτό το άλμπουμ προσπαθούν να συνδυάσουν και να παίξουν διάφορα είδη, metal, prog, rock, ακόμα και pop, με αρκετούς πειραματισμούς μέσα σε αυτό. Νομίζω ότι γενικά κάπου χάθηκε λίγο η μπάλα. Ωραίο γκρουβάρισμα με το μπάσο στο “In The Name Of Creativity” που ανοίγει το δίσκο, ωστόσο αυτό μάλλον δεν αποδεικνύεται αρκετό όπως ούτε και το κάπως πιασάρικο refrain του “Hail Rock N’ Roll” και το κλασικό ριφάκι του “Patience Of A Saint”. Γενικά, από αυτό το σημείο και μετά ο δίσκος χάνεται στη μετριότητα. Δύσκολα μπόρεσα να συγκρατήσω άλλα αξιόλογα σημεία από τα κομμάτια που ακολουθούν. Θεωρώ ότι η παραγωγή είναι αρκετά κακή και «πρόχειρη», δε βοηθάει το δίσκο και τα φωνητικά – οι κιθάρες μου φάνηκαν λίγο πιο πάνω στη συνολική μίξη – όπως επίσης δε βοηθάει και ότι σχεδόν όλες οι στιγμές είναι σε mid tempo ρυθμούς, πράγμα που καθιστά το δίσκο μονότονο και ίσως βαρετό.
Αυτό που μου άρεσε λίγο, είναι ο σχετικά διαφορετικός και πρωτότυπος τρόπος που προσπαθεί να αποδώσει τα φωνητικά ο τραγουδιστής, απλά δε καταφέρνει τόσο καλά αυτό που θέλει, χωρίς να τον βοηθάει η όλη μετριότητα του δίσκου, και η κακή παραγωγή όπως ανέφερα και πριν. Αρκετά καλή προσπάθεια βρίσκω το “Turning Point Of No Return” με το οποίο κλείνει ο δίσκος, που στα αυτιά μου μοιάζει, σα να θέλουν να ακουστούν σε πιο «μεταλλικούς» Pink Floyd ή κάτι τέτοιο…Πειραματικό τραγούδι και αυτό, με μεγαλύτερη επιτυχία πάντως από σχεδόν όλο το πειραματικό αυτό άλμπουμ.
Αν είναι να κρατήσουμε κάτι, κρατάμε τα δύο, το πολύ τρία πρώτα τραγούδια μαζί με το τελευταίο. Ένα άγουρο άλμπουμ γενικά. Μου φάνηκε ότι δείχνουν σα να μη ξέρουν πώς θέλουν να παίξουν ή να ακουστούν, σα να μην έχουν υιοθετήσει ένα πιο συγκεκριμένο στυλ, χωρίς συγκεκριμένη ταυτότητα. Πάντως πιστεύω ότι αν χρησιμοποιηθεί καλύτερα η φωνή, σε συνδυασμό με καλή παραγωγή, μπορούμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο στο μέλλον.

4,5/10
Πέτρος Μυστικός
Email: [email protected]

 

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.