Self-financedΚριτικές

Gulguta – Andzia (Self-Financed)

haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Οι Gulguta επιστρέφουν με την τέταρτη δουλειά τους με τίτλο “Andzia”. Είναι ένα συγκρότημα από την Ελβετία που δημιουργήθηκε το 2013 με την δισκογραφία του να απαριθμεί ήδη τρεις δίσκους, τους “Gûlgûta” το 2013, “II” το 2017 και “III” το 2020. Το νέο τους album βασίζεται σε μια πολωνική ιστορία αλλά τροποποιείται με τρόπο που να ταιριάζει με το στιλ των στίχων των Gulguta. Αφορά ένα κορίτσι που ονομάζεται Andzia και ζει μόνο του στο δάσος. Ένας ανόητος βασιλιάς την θέλει για γυναίκα του αλλά σύντομα θα ανακαλύψει ότι είναι ερωτευμένη με τον γιο του, οπότε η εκδίκηση θα είναι τρομερή.

Πάμε σε αυτό που αρχίζει να με προβληματίζει από την ανάγνωση του Δελτίου Τύπου. Ποιο είναι αυτό; Tο συγκρότημα παίζει ένα μείγμα blackened death metal και grindcore αλλά κάνει και κάποιους επιπλέον πειραματισμούς στον ρυθμό. Μετά λένε ότι είμαι προκατειλημμένος. Έχω φτάσει στο πέμπτο κομμάτι “Dans Son Bas-Ventre” και αυτό που ακούω μόνο black και death δεν είναι. Ένας μουσικός αχταρμάς είναι και όχι μόνο. Ας μην είμαι όμως αρνητικός, καθώς υπήρχαν κάνα δυο στιγμές που όντως μου άρεσαν. Και ποιες είναι αυτές; Tα ατμοσφαιρικά και ακουστικά σημεία στο “Lèse-Majesté” και “Tout S’efface”.

Δυστυχώς τα αρνητικά είναι περισσότερα. Δεν μου άρεσαν καθόλου οι παραφωνίες που ακούγονται και ο καταιγιστικός ρυθμός που κόβεται σχεδόν σε όλα τα τραγούδια από άκυρες επιρροές αχρηστεύοντας τις συνθέσεις. Ενδεικτικά στο “Oiseau Noir” τα γυναικεία φωνητικά  προς το τέλος δεν ταιριάζουν καθόλου, γελοιοποιώντας και καταστρέφοντας ό,τι έχτισαν από το ξεκίνημα. Το “Trahison” έχει έναν υποφαινόμενο ρυθμό από Sepultura με οργισμένα παιδικά φωνητικά σε κάποιο σημείο για γέλια και για κλάματα, ενώ το “Fils De Putain” αποκτά έναν χορευτικό ρυθμό που δεν κολλάει στο όλο παίξιμό του.

Το θέμα είναι ότι εφόσον έχεις δημιουργήσει τόσους δίσκους και βλέπεις ότι βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο και δεν προχωράει, άλλαξε ρότα. Βατερλό είναι η λέξη που θα ταίριαζε σε αυτό που άκουσα. Με ρυθμούς που ποτέ δεν μένουν σταθεροί και με ό,τι καλό ακούγεται να καταστρέφεται στο επόμενο δευτερόλεπτο, οι Gulguta έκαναν το πείραμά τους και δεν με έπεισαν. Από την ιστορία που εξιστορούν μέχρι την μουσική που παίζουν, όλα στο σύνολό τους είναι μαύρα χάλια.

3/10
Νίκος Λίλλης
[email protected]

Related posts

Leave a Comment

Leave a review

X