Last Days Of Eden – Chrysalis (Pride & Joy Music)
80%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||both
20000
110

48 δισκογραφικές ξέρουν πως έχω μια σχέση αγάπης / μίσους με το συμφωνικό metal. Το θεωρώ σαν ιδίωμα τρομακτικά κορεσμένο, ειδικά μετά την εμπορική έκρηξη που έκαναν οι Nightwish. Λογικό όλοι να θέλουν ένα κομμάτι από την πίτα είναι όμως το συγκεκριμένο ιδίωμα τέτοιο που δεν μπορείς να πεις ότι έβγαλες έναν “οκ” δίσκο. Αν δίσκος σου δεν είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ το πιθανότερο τότε να είναι ΠΟΛΥ ΧΑΛΙΑ.

Οι Last Days Of Eden λοιπόν. Ισπανοί, χώρα που δεν φημίζεται και για την τεράστια metal σκηνή της. Ξεκίνησαν το 2012 και έκαναν το ντεμπούτο τους με το EP “Paradise”. Το 2015 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο “Ride The World” ενώ το 2017 κυκλοφόρησαν έναν δίσκο καθαρά συμφωνικής μουσικής (όχι μέτσολ) στην γλώσσα τους! Δεν έχω ακούσει τίποτα από όλα αυτά οπότε μην ρωτάτε την γνώμη μου.

Το “Chrysalis” λοιπόν είναι ο δεύτερος “κανονικός” δίσκος τους. Αν θέλετε να φέρεται τον ήχο των Last Days Of Eden στο μυαλό σας μπορώ δεδομένα να σας πω ότι τα ιδρυτικά μέλη Lady Ani (φωνητικά) και Dani G (κιθάρα / φωνητικά) κοιμούνται το βράδυ με το “Dark Passion Play” κάτω από το μαξιλάρι τους! Κακό αυτό; Σίγουρα όχι.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το σύνηθες φάουλ αυτών των συγκροτημάτων είναι τα φωνητικά. Εδώ η Lady Ani κάνει την διαφορά με μια πολύ γλυκιά όχι όμως γλυκανάλατη φωνή. Χωρίς υπερβολές στο στυλ της πατάει όμορφα πάνω στις νότες και πουθενά δεν μπορώ να πω ότι ακούγεται σαν να πιέζεται. Πραγματικά δεν θυμάμαι πότε άκουσα τελευταία φορά τόσο όμορφη φωνή.

Από εκεί και πέρα πατώντας πάνω σε μια μοντέρνα παραγωγή (βλέπε Nightwish) το συγκρότημα δίνει μια πληθώρα συνθέσεων με αρκετές διακυμάνσεις στο βάρος και στην ταχύτητα. Ο ήχος είναι εμπλουτισμένος με κλασσικά όργανα (βεβαίως) και αξίζει να αναφερθεί ότι υπάρχουν δύο μέλη τα οποία δεν παίζουν τα κλασσικά για όλους μας όργανα. Υπάρχουν πολλές folk αναφορές που δίνουν ακόμα περισσότερο χρώμα στο τελικό αποτέλεσμα.

Με λίγα λόγια μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πραγματικά καλό δίσκο σε ένα χώρο που οι παντόφλες ανοίγουν μαγαζί. Οπαδοί τους συμφωνικού επενδύστε άφοβα!

8/10
Μιχάλης Νταλάκος
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.