Methedras – The Ventriloquist (Massacre)
90%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothuts_banner728x90 - 728|90|uts_banner728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both
20000
110

Οι «παλιοσειρές» από την Ιταλία βρίσκονται πάνω από είκοσι χρόνια στην μουσική σκηνή, συγκεκριμένα από το 1996, έχοντας πολλές ζωντανές εμφανίσεις στο ενεργητικό τους, με σημαντικά ονόματα και κυκλοφορούν τον πέμπτο τους δίσκο με τίτλο The Ventriloquist. Να αρχίσω ανάποδα και να πω πως το The Ventriloquist είναι ίσως μια από τις καλύτερες παραγωγές που έτυχε ν’ ακούσω τον τελευταίο καιρό. Σφιχτό, δυνατό mix και τόσο καθαρό ταυτόχρονα που ακούγονται μέχρι και οι κρυφές «μαγκιές», αλλά στην ένταση που χρειάζεται για να δέσουν με το συγκρότημα και να δώσουν μια άλλη ατμόσφαιρα στο σύνολο.

Μουσικά βέβαια οι Methedras δε χάνουν χρόνο, μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό και δεν ξέρω αν όντως έχουν κάνει συμφωνία με τον διάβολο όπως τιτλοφορείται και το εισαγωγικό κομμάτιA Deal With The Devil, που όπως όλος ο δίσκος, φεύγει «νεράκι» χάρη στις καλοδουλεμένες συνθέσεις και παίξιμο. Επιθετικό τεχνικό thrash/death, μελωδικό όταν χρειάζεται, με φοβερή κιθαριστική δουλειά από τον Daniele Colombo, με τα δέκα κομμάτια του The Ventriloquist να είναι πλούσια σε πανέξυπνα riffs και πανέξυπνα καλοδουλεμένα solos από την αρχή έως το τέλος έτσι ώστε να κάνει τον ακροατή να μη βαρεθεί ποτέ και να ξανακούσει τα Blind, Alive Or Convict, Sleepwalking, Watch Me Fall και αυτά είναι κάποια παραδείγματα. Ασταμάτητα τύμπανα, φοβερό performance από τον Daniele Gotti, επίδειξη δύναμης, ταχύτητας και τεχνικής, τον Αndrea Bochi στο μπάσο να μη ξεφεύγει πουθενά και να κρατάει το οικοδόμημα και τον Claudio Fecheris να είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές του είδους κατά τη γνώμη μου, με τόσο καλοδουλεμένη φωνή και τεχνική που θα τον ζήλευε και ο Chuck Billy.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να έχουμε ένα συμπαγές σύνολο και ένα δίσκο από ένα συγκρότημα που σίγουρα δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να περάσει απαρατήρητο… και δεν το βλέπω να γίνεται… ήδη μπορώ να φανταστώ κάποιους να πιάνουν την κιθάρα τους για να παίξουν κάποια από τα riffs του The Ventriloquist (γκουχ γκουχ).

9/10
Δημήτρης Γκουτζιαμάνης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.