Necronautical – Apotheosis (Candlelight)
60%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Powerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||both728 x90_rotting christ - 699|87|728 x90_rotting christ|||both
20000
110

Μου τυχαίνει αρκετά συχνά να με πιάνει ένας ενθουσιασμός όταν ακούω για πρώτη φορά μία κυκλοφορία από ένα άγνωστο σε εμένα συγκρότημα. Βέβαια, τις περισσότερες φορές αυτό σβήνει μετά από μερικά λεπτά και τη θέση του ενθουσιασμού παίρνει η κούραση και η ελαφρά βαρεμάρα. Κάτι τέτοιο συνέβη και σε αυτή εδώ την περίπτωση, κάτι το οποίο πλέον το έχω συνηθίσει να πω την αλήθεια και δεν μου προκαλεί καμία έκπληξη.

Από το Ηνωμένο Βασίλειο λοιπόν μας συστήνονται οι Necronautical, μια χώρα (σ.σ.: χώρες;) που δεν την λες και παραδοσιακή δύναμη στο black metal, αν και έχουν βγει από εκεί μερικά πάρα πολύ αξιόλογα σχήματα. Μια δεκαετία κοντεύουν στη σκηνή, με αυτό εδώ να είναι το τρίτο full-length album τους μετά τα Black Sea Misanthropy (2014) και The Endurance At Night (2016). Εφτά κομμάτια περιλαμβάνει το Apotheosis, όσα δηλαδή και κάθε μία από τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, κάτι που δεν πιστεύω να είναι τόσο τυχαίο.

Οι συνθέσεις είναι μεγάλες σε διάρκεια, αφού κυμαίνονται μεταξύ των έξι και οχτώ λεπτών, φτάνοντας συνολικά τα πενήντα. Μέσα σε αυτές προσπαθούν να χωρέσουν αρκετά διαφορετικά στοιχεία. Για παράδειγμα, υπάρχουν καθαρές majestic black στιγμές, με τα πλήκτρα να δημιουργούν πολύ ωραίες ατμόσφαιρες. Υπάρχουν και σημεία στα οποία μπαίνουν φοβερές μελωδίες και riffs τα οποία θυμίζουν ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα σε αυτό τον ήχο, τους Dissection. Δεν λείπουν βέβαια και κάποια black ‘n’ roll περάσματα. Οι ταχύτητες είναι πότε mid-tempo και πότε up-tempo με αρκετά blast beats.

Προσεγμένη δουλειά έχει γίνει και στα φωνητικά, τα οποία έχουν black χροιά με κάποιες τζούρες από death, ενώ σε σημεία ακούγονται και χορωδιακά σε στυλ ψαλμωδίας. Φοβερή δουλειά και από τον πολύπειρο Chris Fielding που ανέλαβε ηχογράφηση, παραγωγή, μίξη και mastering.

Καλά όλα αυτά βέβαια, αλλά υπάρχει και ένα αρνητικό στην όλη υπόθεση. Παρά την καλή και ενδιαφέρουσα μουσική του album, νιώθω ότι χάνεται η συνοχή με όλες τις διαφορετικές επιρροές και τις μεγάλες διάρκειες. Και είναι κρίμα, επειδή οι Άγγλοι έχουν ωραίες ιδέες και ταλέντο για να φτιάξουν εξαιρετική μουσική. Οι οπαδοί του black metal πάντως, ας το ακούσουν.

6/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.