redemption_thismortalcoil
Albums

Redemption – This Mortal Coil (Inside Out)

haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|both
20000
110

Ακούγοντας το καινούριο άλμπουμ των Redemption μου είναι πολύ δύσκολο να αποφύγω να μπω στη διαδικασία των συγκρίσεων. Διαπιστώνοντας πόσο έχουν αντιστραφεί τα μεγέθη απορώ πλέον με χαρακτηρισμούς μεγαλείου που στολίζουν τους Dream Theater ενώ βγαίνουν άλμπουμ σαν αυτό. Και αυτό γιατί βάζοντας τα 2 τελευταία άλμπουμ της κάθε μπάντας είναι φανερό πως ότι τις ενώνει, είναι παράλληλα και η ειδοποιός διαφορά αυτού που τους ξεχωρίζει. Υπό την αιγίδα του progressive μπαίνουν πολλά πράγματα, έτσι και αλλιώς η αγκάλες αυτού του ήχου είναι ίσως οι πιο μεγάλες από οποιοδήποτε άλλο ιδίωμα, το μοναδικό που αναγνωρίζει σαν ιδιαίτερο γνώρισμα είναι η έμπνευση και μόνο. Και επειδή βαρέθηκα να περιμένω την ανάσταση των Theater καταλαβαίνοντας πως αυτή δε πρόκειται να έρθει ποτέ, είναι σημαίνον να αποδομήσουμε τον όρο «μεγάλη» μπάντα και να του δώσουμε τη σημασία που του αξίζει σε πραγματικές διαστάσεις. Εξάλλου η εμπορικότητα και το πόσο δημοφιλής είναι μια μπάντα είναι κάτι που δεν αφορά τους περισσότερους οπότε στρεφόμαστε στην καλλιτεχνική αξία. Με αυτή τη λογική και μόνο οι Redemption είναι μια μεγάλη μπάντα. Εκεί που οι λιγόψυχοι συνάδελφοι τους φτιάχνουν ασφαλή άλμπουμ για πάνω από μια δεκαετία με υπερτεχνικά παιχνιδίσματα χωρίς ουσία, ο Alder και η παρέα του αποδίδουν τιμές στην ουσία της σύνθεσης και δεν μπαίνουν στη παγίδα του ‘’πρώτα prog και μετά metal’’. Ουσία με τεχνική λοιπόν και όχι το αντίθετο. Και το βασικότερο; Riffs. Κολασμένα, μεταλλικά, μελωδικά και όχι μετρικές ασκήσεις για ρυθμική dicte. Για τον Ray Alder δε νομίζω πως χρειάζεται να πούμε κάτι. Δεν συναντάς τόσο συχνά τέτοιους τεχνικούς τραγουδιστές με τόσο τεράστιο feeling χωρίς να ακούγεται γλυκανάλατος. Βλέποντας σε πόση φόρμα είναι αυτή τη στιγμή και ακούγοντας και το Arch/Matheos άλμπουμ απλά ανυπομονώ για το νέο Fates. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουν κάποιοι πως το να παίζεις τις κάλτσες σου μόνο και μόνο για να ακούς αντιδράσεις του τύπου “ πωπω τι παίζουν τα παλικάρια” δεν υφίσταται πλέον. Από τα καλύτερα του 2011 εύκολα.

8,5/10

Γιώργος Τσινάνης

[email protected]

Related posts

Leave a Comment

Leave a review

X