The Alligator Wine – Demons Of The Mind (Century Media)
80%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothSolitary-Banner - 728|90|Solitary-Banner|||bothThe-Medea-Project 728×90 - 728|90|The-Medea-Project 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothForged In Black 728×90 - 728|90|Forged In Black 728×90|||bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||both
20000
110

Στο rock, όπως όλοι ξέρουμε, το βασικότερο όργανο είναι η κιθάρα. Rock χωρίς κιθάρα γίνεται; Και όμως γίνεται. Το αποδεικνύουν μάλιστα περίτρανα οι The Alligator Wine. Πρόκειται λοιπόν για ένα vintage rock ντουέτο από τη Γερμανία. Ξεκίνησαν την πορεία τους το 2016 και μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει δύο ΕΡs. Φέτος, κυκλοφορούν το πρώτο τους full-length album.

Ο Rob Vitacca έχει αναλάβει φωνητικά, εκκλησιαστικό όργανο, moog bass (ή synth bass) και κρουστά ενώ ο Thomas Teufel δεύτερα φωνητικά και drums. Ο συνδυασμός όλων αυτών είναι το καλύτερο πράγμα που έχω ακούσει από την αρχή της χρονιάς.

Ο δίσκος αποτελείται από εννιά κομμάτια με διάρκεια που κυμαίνεται στα τέσσερα με έξι λεπτά. Παρόλο που πρόκειται για vintage rock έχει μια pop αύρα, χωρίς όμως να σου αφήνει περιθώριο να το χαρακτηρίσεις καθαρό pop. Είναι τόσο όσο. Προχωράμε όμως λίγο πιο αναλυτικά.

Από το πρώτο κιόλας κομμάτι καταλαβαίνεις ότι έρχεται μια πάρα πολύ καλή συνέχεια. Ο λόγος για το Shotgun. To ρυθμικό μοτίβο σε κάποιο μικρό μάλλον κρουστό, σε βάζει αμέσως στο ύφος και το στυλ της μπάντας. Ξεκινάει σχετικά ήρεμα και στο refrain έρχεται και βγάζει όλη του την ένταση που συνεχίζει μέχρι και το The Flying Carousel. Όλο αυτό το πάρτι διαρκεί μόνο για πέντε κομμάτια.

Στο Lorane, το έκτο της λίστας, μιλάμε για πιο groovy καταστάσεις και λίγο πιο σκοτεινές. Σειρά έχει το Dream Eyed Little Girlπου συνεχίζει στο ίδιο ύφος, για να φτάσουμε στο Mamaeπου γίνεται το ίδιο πάρτι με τα πέντε πρώτα και να καταλήξουμε στο Sweetheart On Fire που είναι το πιο καταθλιπτικό και ταυτόχρονα το πιο δυναμικό από όλα.

Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ τόσο με όλο αυτό το σκαμπανέβασμα και ειδικά με το κλείσιμο. Θα προτιμούσα το Mamaeνα είναι μαζί με τα όμοια του για να έχει μια λογική συνέχεια. Να είσαι δηλαδή μέσα στην τρελή χαρά στα πρώτα κομμάτια και σιγά σιγά να χαλαρώνεις. Κατά τα άλλα όμως είναι όλα τους υπέροχα τραγούδια με υπέροχη μελωδία και φωνητικά. Μόλις απέκτησαν καινούργιο μέλος στους οπαδούς τους!

8/10
Χριστίνα Γιαννούλη
giannouli.christina[email protected]gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.