The Five Hundred - Bleed Red (Long Branch/SPV)
70%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothsleep 728×90 - 728|90|sleep 728×90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothEvergrey 728×90 - 728|90|Evergrey 728×90|||both
20000
110

Η τρίτη δισκογραφική δουλειά των The Five Hundred, που αποτελεί και την πρώτη full-length κυκλοφορία έχει τίτλο Bleed Red” και κυκλοφορεί από την Long Branch Records. Το κουιντέτο που έχει βάση το Nottingham μας παρουσιάζει σε αυτό το άλμπουμ 10 κομμάτια εναλλακτικού μέταλ, με διάφορα στοιχεία από progressive, sludge, και djent, ενώ την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο  Λονδρέζος Justin Hill.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς η μουσική των The Five Hundred  έχει μοντέρνο ήχο  και ενορχήστρωση, με drop-tuned κιθάρες και μπάσα, και επιθετικά “πλαστικά” τύμπανα. Ο τραγουδιστής του γκρουπ, Johnathan Woods-Eley, κινείται με μεγάλη άνεση από τα καθαρά φωνητικά ως τα ακραία και επιθετικά screams. Οι The Five Hundred μπαίνουν κατ΄ ευθείαν στο “ψητό” χωρίς εισαγωγές και “ατμόσφαιρες”, το εναρκτήριο Bleed Red” ξεκινάει κατ ευθείαν με τέρμα τα γκάζια και brutal-like φωνές. Όλο το άλμπουμ συνεχίζει με αυτή τη λογική, με τα ήρεμα μέρη να διαδέχονται τα άγρια, με djent-prog γυρίσματα, παύσεις και breaks.

Η αλήθεια είναι πως ειδικά το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ δεν μου έκανε και πολύ καλή εντύπωση. Όχι γιατί είχε κάτι κακό, αλλά γιατί μέσα σε όλη αυτήν την «ακραία» φάση το κομμάτι των The Five Hundred ακουγόταν άνευρο και αδιάφορο…σαν η μπάντα να υποδυόταν το “ρόλο” που έπρεπε να παίξει, χωρίς να πιστεύει αυτό που κάνει. Ευτυχώς συνεχίζοντας την ακρόαση του άλμπουμ, αυτή η αίσθηση υποχωρεί σιγά-σιγά για να φτάσει περίπου στη μέση και το The Noose” όπου πλέον η μπάντα έχει μπει πραγματικά στις metal ράγες και δεν τη σταματάει τίποτα. Μάλιστα κάπου εκεί στη μέση, άρχισε να μου αρέσει αρκετά το Bleed Red”, κάνοντάς με να αναρωτιέμαι για την αρχική εντύπωση που σχημάτισα. Και για να σιγουρευτώ ξανα άκουσα τα πρώτα τρία κομμάτια και ναι… δεν είχα άδικο. Όντως οι The Five Hundred δεν ακούγονται το ίδιο σε σχέση με τα ύστερα κομμάτια του άλμπουμ. Σαν να ακούω κάποια ζωντανή ηχογράφηση στην οποία το γκρουπ αποδίδει καλύτερα μετά από μερικά τραγούδια που έχει «εγκλιματιστεί»με τη σκηνή, και έχει “ζεσταθεί” εκτελεστικά. Φυσικά, στην περίπτωση των The Five Hundred  δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο μια και πρόκειται για ένα άλμπουμ που έγινε στο στούντιο υπό την καθοδήγηση μουσικού παραγωγού.

Συγκρίνοντας μάλιστα το Bleed Red” με τα 2 EP του γκρουπ, θα έλεγα πως πρακτικά οι The Five Hundred   έχουν μείνει πιστοί στη μουσική που υπηρετούν, και ακόμα από θέμα παραγωγής τα EP είναι πολύ κοντά στο άλμπουμ του οποίου γράφω την κριτική. Γενικώς το Bleed Red” μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα, και ενώ στην αρχή δεν με έπεισε καθόλου, εν τούτοις στη συνέχεια έγινε πολύ πιο ελκυστικό στα αυτιά μου. Αυτό που πρέπει σίγουρα να βελτιωθεί από τεχνικής πλευράς, είναι ο ήχος των drums που ακούγεται εντυπωσιακά “ψεύτικος” (σαν να πρόκειται για programming από synthesizer των ‘90s), αλλά και ο ήχος από τις κιθάρες που ακούγονται και με πολύ ψεύτικο ήχο, σαν να μην έχουν χρησιμοποιηθεί ενισχυτές αλλά κάποιο floor effect με προσημείωση ενισχυτή. Εάν το γκρουπ παραμείνει ενωμένο και προσηλωμένο στη μουσική του πιστεύω πως στο μέλλον θα ακούσουμε πολύ καλή μουσική από τους The Five Hundred.

7/10
Γιώργος Αβραμίδης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.