RoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothPowerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Εδώ έχουμε μία νεκρανάσταση! Και γιατί το λέω αυτό; Μα δεν είναι και ότι πιο συνηθισμένο μία μπάντα μετά από τόσα χρόνια απραξίας να κυκλοφορήσει έναν δίσκο, που μάλιστα είναι και απροσδόκητα καλός! Οι Σουηδοί Treat λοιπόν βγήκαν από το καβούκι τους και δημιούργησαν τον νέο τους δίσκο, ο οποίος φέρει τον τίτλο “Coup De Grace”. Είναι μία αρκετά ενδιαφέρουσα περίπτωση και κινείται στα γνωστά hard rock μονοπάτια που μας είχαν συνηθίσει από τα παλιά τους τραγούδια, με κάπως πιο ανανεωμένο αέρα. Πιο αναλυτικά λοιπόν, μετά από ένα σχετικά αδιάφορο intro που πιο πολύ ήχο από trailer ταινίας θύμιζε, το album ξεκινά δυναμικά με το, ουσιαστικά πρώτο κομμάτι, “The War Is Over”. Ωραία πράγματα! Οι μελωδικές κιθάρες και ένα δυνατό μπασάκι τραβάνε την προσοχή με ευκολία. Τα φωνητικά είναι εξ’ ίσου ωραία και ταιριάζουν γάντι με το όλο ύφος της μπάντας, ενώ οι στίχοι είναι αρκετά πιασάρικοι. Ο δίσκος συνεχίζει με ανεβασμένους ρυθμούς με κομμάτια όπως τα “All In”, “Paper Tiger” και “Roar”, χωρίς να λείπουν και πιο χαλαρές στιγμές στο μπαλαντοειδές “A Life To Die For”. Αργότερα το “Skies Of Mongolia” εντυπωσιάζει με το intro του και τον ελαφρώς ανατολίτικο αέρα του. Από εκεί και πέρα όμως κάτι άρχισε να μην μου αρέσει και τόσο. Ακούγοντας τα refrains των “I’m Not Running” και “No Way Without You”, κάτι πολύ εμπορικό άρχισε να υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Να πω την πικρή αλήθεια μου έφεραν στο μυαλό τα διάφορα ψευτο-rock τραγουδάκια που παίζουν καμιά φορά στην eurovision! Κακό σημάδι για κατά την γνώμη μου. Τουλάχιστον στην συνέχεια κάπως διορθώνεται η κατάσταση, με το αρκετά δυναμικό “Breathless” να κλείνει το album. Πάντως αυτός ο δίσκος ήταν μία αρκετά ευχάριστη έκπληξη και ακούγεται άνετα, αφού φιλοξενεί μερικές πολύ δυνατές στιγμές. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά και να τις ξεχωρίσετε.

6,5/10

Βίκυ Αθανασοπούλου

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.