Victims - The Horse And Sparrow Theory (Relapse)
60%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
RoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||both
20000
110

Οι Σουηδοί είναι ένα αρκετά παλιό συγκρότημα στη φάση, συγκεκριμένα ξεκίνησαν το 1997 στο Nykoping και από τότε, έχουν ξεκινήσει μια καριέρα η οποία τους έχει κάνει αρκετά δημοφιλείς στο χώρο του hardcore/crust punk. Ας δούμε όμως τι έχει να δώσει το The Horse And Sparrow Theory.

Ο δίσκος ξεκινάει πολύ δυναμικά, σχεδόν “σε παίρνει από τα μούτρα”, κάτι λογικό αν σκεφτούμε το είδος που παίζει η μπάντα, και συνεχίζει σχεδόν αμείωτα μέχρι το τέλος. Θετικό στοιχείο αποτελεί επίσης και η ύπαρξη ιδιαίτερων θεμάτων στις μελωδίες, κάτι που μπορεί να δώσει πολλά καλά πράγματα στο συγκρότημα αν το εκμεταλλευτεί. Από την άλλη όμως, τον αρχικό μου ενθουσιασμό τον διαδέχτηκαν τα χασμουρητά και η ανία γιατί δυστυχώς, το άλμπουμ πριν καν τη μέση έχει κάνει κοιλιά. Και η κοιλιά έρχεται από το γεγονός ότι μιλάμε για ολοκληρωτική γραμμικότητα στις συνθέσεις.

Πλην των μελωδιών, που εντάξει, ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες, τα τραγούδια είναι ένα μονοκόμματο “πράγμα”, που σκοπό έχει να ταρακουνήσει τον ακροατή και να ξυπνήσει τις άγριες διαθέσεις του. Κάτι που επιτυγχάνεται όμως με τη σωστή χρήση βίας μέσα στα τραγούδια, δηλαδή το χτίσιμο για να φτάσει μια σύνθεση σε αυτή και όχι ένα μονοκόμματο χτύπημα, γιατί τότε (σ.σ.: με λίγες εξαιρέσεις) ακούγεσαι βαρετός.

Εκτός αυτού, σε πολλά σημεία ο δίσκος θυμίζει απροκάλυπτα τους Discharge και γενικά το hardcore/crust της σειράς, κάτι που φανερώνει ένα συγκρότημα ανίκανο να φιλτράρει τις επιρροές του, ακόμα και είκοσι και βάλε χρόνια μετά το ξεκίνημά του, κάτι που δεν θα έπρεπε να γίνεται, γιατί δε μιλάμε και για τυχαία μπάντα, αλλά για τους Victims οι οποίοι είναι γνωστοί σε αυτό το είδος. Για όλες τις μπάντες (πλην κάποιων εξαιρέσεων) έρχεται η στιγμή που θα βγάλουν κάτι μέτριο έως και κακό. Και για τους Σουηδούς, αυτή η στιγμή είναι τώρα.

Δεν γνωρίζω κάτω από ποιες συνθήκες γράφτηκε ο δίσκος, ξέρω όμως ότι αν πατήσουν πάνω στις καλές μελωδίες που υπάρχουν εδώ και δώσουν λίγο περισσότερο ποικιλία στις συνθέσεις τους, τα πράγματα για αυτούς θα πάνε καλύτερα.

6/10
Θοδωρής Κατσικονούρης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.