Psychotic Waltz 2023 – 468×60 - 468|60|Psychotic Waltz 2023 – 468×60|||bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
60
1782 – From The Graveyard (Heavy Psych Sounds)
50%Overall Score
haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Ιδρυμένοι το 2018, οι doom metallers 1782 από την Σαρδηνία επιστρέφουν με τον διάδοχο του ομώνυμου δίσκου τους “1782” που κυκλοφόρησε το 2019 με τίτλο From The Graveyard μέσω της Heavy Psych Sounds. Για όσους αναρωτιούνται, η μπάντα πήρε το όνομά της εις μνήμην των «μαγισσών» που καταδικάστηκαν άδικα στην πυρά εκείνα τα σκοτεινά χρόνια της ιστορίας και για αρκετές γενιές που ακολούθησαν.

Το σχήμα πλέον αποτελείται από τους Marco Nieddu σε κιθάρα και φωνητικά, Gabrielle Fancellu σε τύμπανα και δεύτερα φωνητικά και τον Francesco Pintore στο μπάσο. Όπως και στο ντεμπούτο άλμπουμ τους, το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο SSCVLT, ενώ την παραγωγή, μίξη και master ο Alfredo Carboni των RKS Studios στο Ossi της Σαρδηνίας.

Από το εισαγωγικό ιντερλούδιο Evocationis περνάμε στο The Chosen One και όντως το κύμα του παραδοσιακού doom ήχου σκάει σαν κουπαστή σε μάγουλο μωρού. Το μπάσο και το gain της κιθάρας στο Θεό και τα φωνητικά ηχογραφημένα μέσα σε πηγάδι δίνουν την τέλεια αίσθηση του είδους για τους λάτρεις της παλιάς σχολής και όχι μόνο. Εγώ από την άλλη προτιμώ το νέο αίμα στο doom.

Το μπάσο στην εισαγωγή του Bloodline και το groovy riff στη συνέχεια φαντάζουν βαρέλι μπύρας στον αυχένα, αν και όταν μπαίνει και η φωνή στο παιχνίδι οι αλλαγές είναι μηδαμινές και η στάση του ρυθμού παραμένει σχεδόν ίδια. Ίσως ένα κατιτίς παραπάνω να το ήθελε το κομμάτι. Στο Black Void δυστυχώς τα πράγματα μέχρι τα τέσσερα πρώτα λεπτά ακολουθούν το ίδιο μοτίβο που μόλις ανέφερα αλλά επανέρχονται δυναμικά riffs μετά από μια μπασογραμμή κάποιων δευτερολέπτων.

Τα επόμενα κομμάτια Inferno, Priestess Of Death, Seven Priests και In Requiem, δεν διαφέρουν με τα προαναφερθέντα και σε αυτό το σημείο θα πω δυστυχώς ότι διαδοχικά τα τραγούδια του From The Graveyard κινούνται με ταχύτητα ζόμπι. Σαν μεμονωμένες ακροάσεις ίσως αφήσουν καλύτερη εντύπωση σε κάποιους αλλά όπως είπα και πριν, στους λάτρεις του είδους φαντάζομαι πως είναι ένας αρκετά καλός δίσκος.

5/10
Γιάννης Σεβίλογλου
giannisseviloglou@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X