Doug Aldrich

whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothsear bliss 728×90 - 728|90|sear bliss 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both
20000
110

Τα σεμινάρια κιθάρας τελευταία είναι πολύ της μόδας. Τη μόδα αυτή ακολούθησε και ο Doug Aldrich. Τωρινός κιθαρίστας των Whitesnake, πάλαι ποτέ δεξί χέρι του Ronnie James Dio και βασικό μέλος των αδικοχαμένων Lion. Το Greekrebels τσίμπησε την ευκαιρία και συνάντησε τον ξανθό βιρτουόζο λίγη ώρα πριν το show. Ανετότατος και πάνω απ’ όλα άνθρωπος, μας μίλησε για τη ζωή του, τις εμπειρίες του, ενώ πέταξε και μπηχτές περί διάλυσης.

Γεια σου, Doug! Θα ήθελα να σε καλωσορίσω για άλλη μία φορά στην Ελλάδα. Πώς νιώθεις που είσαι και πάλι εδώ;

 

Φίλε, είναι τόσο υπέροχο. Αυτή είναι η πέμπτη μου φορά στην Ελλάδα και μέχρι στιγμής, είναι η αγαπημένη μου. Είχα ξανάρθει αρκετές φορές. Το 2008 είχαμε κάνει ένα 4ήμερο διάλειμμα στην Αθήνα και ήταν καταπληκτικά. Ήταν και η γυναίκα μου μαζί και πέρασε τέλεια. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχα έρθει το 2003. Πήγα με τον Tommy Aldridge στην Ακρόπολη, βγάλαμε φωτογραφίες και γενικά είχαμε περάσει πολύ ωραία. Αλλά αυτό το ταξίδι ήταν το κάτι άλλο. Η γυναίκα μου αυτή τη φορά ήταν πολύ απασχολημένη και έτσι μπόρεσα να κάνω μερικές βόλτες στην Αθήνα μόνος μου και να επισκεφθώ και άλλα μνημεία. Σήμερα πήγα σε ένα καταπληκτικό μαγαζί με μουσικά είδη (σ.σ. τον Καγμάκη εννοούσε). Ήταν τόσο καλοί και ένιωσα ευχάριστα με το να βρίσκομαι εκεί. Φανταστικό μέρος. Θα πάω πάλι, όταν ξαναέρθω.

Λοιπόν. Πρώτα απ’ όλα, πώς αποφάσισες να κάνεις σεμινάρια κιθάρας; Ήταν κάτι που σχεδίαζες καιρό;

Όχι. Μάλιστα το είχα κανακάνει για πρώτη φορά το 2009, καθώς ήξερα πως εκείνη την περίοδο του χρόνου οι Whitesnake ήταν ανενεργοί. Το διασκέδασα απίστευτα τότε. Διήρκησαν για περίπου 2 βδομάδες, αλλά δεν είχα καταφέρει να έρθω στην Ελλάδα. Όταν έφτασα σπίτι, ήμουν πολύ περήφανος γιατί έκανα πολύ σκληρή δουλειά. Ήθελα να το κάνω, γιατί σκέφτηκα πως το παίξιμό μου είναι καλό. Κάποια στιγμή με πλησίασαν τα media της χώρας σας και έπεσαν πολλές προτάσεις για το μέρος που θα γινόταν το όλο event. Μάλιστα είχα και μία πρόταση για να παίξω στα Γιάννενα. Τότε ήταν που κάποιοι μου έδωσαν την ιδέα να εμφανιστώ στην Αθήνα, αφού είχαν μερικούς χώρους εύκαιρους και σκέφτηκα πως θα ήταν μία πολύ καλή αρχή.

Πρέπει να δοκιμάσεις να παίξεις και στην Καβάλα, αν την έχεις ακουστά.

Έχω πάει εκεί μία φορά και ήταν πολύ όμορφα. Είναι ένα μέρος κοντά στη θάλασσα, σωστά;

Πολύ σωστά. Η Ελλάδα απ’ ό,τι ξέρω είναι από τις πρώτες χώρες που επισκέπτεσαι για τα σεμινάρια. Θα ακολουθήσουν κι άλλες;

Ναι. Θα επισκεφθώ την Κύπρο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ελβετία.

Σύμφωνα με τη δική σου γνώμη, ποιoς είναι ο σημαντικότερος λόγος για ένα άτομο να πραγματοποιήσει ένα σεμινάριο κιθάρας;

Είναι κάτι διαφορετικό που δε συνηθίζεις να βλέπεις. Δεν είχα βιώσει ποτέ κάτι τέτοιο. Θέλω να πω, ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να δω κάτι τέτοιο όταν ήμουν παιδί. Όσον αφορά τα δικά μου σεμινάρια, θέλω να δώσω την ευκαιρία στον κόσμο να μάθει και να ρωτήσει σχετικά με παιξίματα, μελωδίες, λίγο σχεδιασμό, τεχνικές και ό,τι άλλο θέλει. Είναι διαφορετικό. Δίνεται η ευκαιρία στο κοινό να περάσει το χρόνο του με μένα πιο ποιοτικά απ’ όταν μας βλέπει όλους μαζί πάνω στη σκηνή. Και έτσι το προτιμώ. Είμαι ένα απλό άτομο και απολαμβάνω να βοηθάω τον κόσμο, καθώς αποτελεί τον πυρήνα της έμπνευσής μου και με βοηθάει στο να γίνομαι καλύτερος. Κάθομαι και διδάσκω και λέω “έτσι το παίζω”(σ.σ. πιάνει την κιθάρα και αρχίζει να χτυπάει νότες). Αρχίζω τη μελωδία πολύ σιγά και σταδιακά το παίξιμό μου γίνεται πιο γρήγορο και καλύτερο. Μετά σκέφτομαι “δε θα το είχα καταφέρει άμα καθόμουν απλά στο σπίτι”. Όσο πιο πολύ παίζω, τόσο καλύτερος γίνομαι. Γουστάρω όταν αράζω με τους fans. Είναι πολύ υπέροχοι τύποι για να κάνεις παρέα.

Είχες πει κάποτε: “Δεν είμαι από τους τύπους που ακολουθούν οτιδήποτε είναι trendy”. Όπως ακούμε και από το παίξιμό σου, εξακολουθείς να υποστηρίζεις αυτή σου τη δήλωση μέχρι και σήμερα. Παρόλα αυτά, σου είναι δύσκολο να παραμένεις old-fashioned σε τέτοιους μοντέρνους καιρούς; (σ.σ. συνεχίζοντας να παίζει κιθάρα)

Χμμμ…Δύσκολη ερώτηση. Στην ουσία δεν είναι κάτι δύσκολο. Κάνω αυτό που κάνω και παίζω αυτά που παίζω. Με εμπνέει να δουλεύω με διαφορετικούς μουσικούς, όπως έκανα με το Dio ή όπως κάνω τώρα με το David. Ο David, κατά τη γνώμη μου, είναι ο καλύτερος rock τραγουδιστής όλων των εποχών, ενώ ο Ronnie ήταν για μένα ο μεγαλύτερος metal τραγουδιστής. Είμαι πολύ τυχερός που συνεργάστηκα πρώτα με το Ronnie και μετά με το David. Ξέρεις, πάντα εκτιμούσα που ο Ronnie μου έδωσε μία ευκαιρία, όπως μου έδωσε και ο David. Αλλά ο Ronnie ήταν αυτός που με έκανε αναγνωρίσιμο σε ευρύτερο κοινό. Ήταν πολύ cool και συνέβη με πολύ φυσικό τρόπο. Μετά ήρθα στους Whitesnake και άλλαξα το στυλ που έπαιζα μέχρι τότε.

Οι περισσότεροι σημερινοί κιθαρίστες δίνουν πιο πολύ βάση στο τεχνικό μέρος του κιθαριστικού ήχου, αφήνοντας πίσω την ατμόσφαιρα. Τί προτιμάει όμως ο Doug Aldritch να παίζει επίσης σκηνής; Τεχνική ή συναίσθημα;

Τις περισσότερες φορές επικεντρώνομαι στο συναίσθημα. Υπάρχουν πολλές φορές που τα δάχτυλά μου δεν κάνουν αυτό που θέλω. Οπότε αναγκαστικά πάω με το συναίσθημα. Είναι πολύ σημαντικό να ξεκινάς να παίζεις συναισθηματικά, γιατί στη συνέχεια έρχονται και οι τεχνικές. Επίσης, είναι πολύ δύσκολο να αρχίσεις να παίζεις πρώτα με τεχνική, περιμένοντας μετά να παίξεις από την καρδιά σου. Πιστεύω πως είναι ακατόρθωτο. Ίσως εάν καταφέρεις να βελτιώσεις την τεχνική σου να το καταφέρεις, αλλά στ’ αλήθεια δεν ξέρω αν γίνεται.

Τί συνήθιζες να ακούς στα πρώτα σου επαγγελματικά βήματα; Είχες κάποια συγκεκριμένα είδωλα;

Έχουμε και λέμε. Jeff Beck, Jimi Hendrix, Jimmy Page. Αυτοί οι τύποι ήταν πολύ διάσημοι και ακούγονταν πάρα πολύ συχνά στο ραδιόφωνο εκείνη την εποχή. Και είναι ακόμα τόσοι πολλοί. Ritchie Blackmore, Tony Iommi, Michael Schenker, Gary Moore και φυσικά ήρθε αργότερα και ο Eddie Van Halen.

Όλα θρυλικά και αναμενόμενα ονόματα, αλλά ποιος ήταν αυτός που αποτέλεσε τον κύριο λόγο που ξεκίνησες την καριέρα σου σαν κιθαρίστας;

Σαν παιδί, συνήθιζα να ακούω πιο χαλαρά πράγματα. Αλλά όταν βγήκε ο Eddie και άρχισε να παίζει με τη Stratocaster, όπως έκανε και ο Jeff Beck πιο παλιά, ενθουσιάστηκα. Μετά, στα 80’s ήρθε ο Randy Rhoads με τη Jackson. Πολύ σπουδαίος κιθαρίστας. Γενικά όμως, προτιμώ να παίζω με Stratocaster.

Το 2002 έγινες μέλος των Whitesnake. Ποιά ήταν τα συναισθήματά σου τότε και πώς νιώθεις τώρα, μετά από 10 χρόνια στο πλευρό του David Coverdale;

Με την πάροδο του χρόνου, εξελίχθηκε σε κάτι πολύ καλό. Η χημεία που έχουμε αυτή τη στιγμή είναι τέλεια. Εγώ και ο Reb (σ.σ. Beach, lead κιθαρίστας της μπάντας) έχουμε γίνει κολλητοί. Το rhythm section μας Brian Tichy και Michael Devin, είναι απλά απίστευτο. Δεν είμαι σίγουρος όμως αν θα συνεχίσουμε να κάνουμε δίσκους…

Τί είπες;;; Εννοείς θα σταματήσετε;

Όχι, δεν πρόκειται να σταματήσουμε. Απλά η rock σκηνή έχει αλλάξει τόσο πολύ. Δεν ξέρω. Κοίτα, σίγουρα θα κοιτάξουμε να κάνουμε ένα live DVD.

Πότε σκοπεύετε να το κυκλοφορήσετε;

Βασικά έχουμε ξεκινήσει ήδη να το βιντεοσκοπούμε. Έχουμε συμπεριλάβει αρκετά shows μέσα. Συγκεκριμένα…Ξέρεις κάτι; Καλύτερα να μην πω άλλα, γιατί περιμένω το David να δώσει το τελικό “ναι”. Να ξέρεις πάντως πως θα υπάρχουν και μεγάλα shows μέσα. Μπορεί να το κυκλοφορήσουμε και σε CD. Και ποιός ξέρει, ίσως και να γράψουμε νέο υλικό. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως εννοώ ολοκληρωμένο album. Ο David ποτέ δε σκόπευε να κάνει ένα νέο δίσκο. Η μουσική βιομηχανία, όπως ξέρεις, έχει αλλάξει τόσο πολύ και φοβόταν πως ένας νέος δίσκος μπορεί να μην παρουσιαζόταν με τον τρόπο που θα ήθελε.

Τον καταλαβαίνω απόλυτα. Σε ξαναείδαμε πέρυσι το καλοκαίρι, στο support των Whitesnake στους Judas Priest. Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από εκείνη τη μέρα;

Δεν είχαμε ούτε μία μέρα ελεύθερη. Το καλό όμως ήταν ότι είμασταν σε παραλιακό μέρος. Ήταν και όλες αυτές οι μπάντες στην παραλία και άραζαν πίνοντας μπύρες. Καθήσαμε και πίναμε μπύρες μαζί τους και περάσαμε πολύ όμορφα. Κάναμε ένα πολύ ωραίο show με τους Opeth και τους Firewind, ενώ γνωριστήκαμε και με το Gus G. Το λατρεύω αυτό το μέρος. Υπάρχουν στιγμές που η Ελλάδα μου θυμίζει την California. Ανυπομονώ να ξανάρθω!

Εννοείται πως θα σε περιμένουμε, Doug. Παρόλο που θαυμάζω την καριέρα σου δίπλα σε Dio και Whitesnake, ωστόσο πάντα έτρεφα μία μεγάλη λατρεία για τη δουλειά που είχες κάνει στους Lion. Αλήθεια, τί έγινε το 1989 και δεν ξανακούσαμε νέα από αυτή την υπέροχη μπάντα;

Ο drummer είχε τραυματιστεί, ενώ το συμβόλαιο που είχαμε κάνει τότε δεν ήταν καθόλου καλό. Γι’ αυτό και το επόμενο album μας, “Trouble In Angel City” κυκλοφόρησε από ένα μικρότερο label. Με αυτή την κίνηση ελπίζαμε πως θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από το αρχικό label. Στη συνέχεια η κατάσταση του drummer μας επιδεινώθηκε και αυτό ήταν. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε όταν ο τραγουδιστής μας έκλεισε συμβόλαιο με μία Γιαπωνέζικη εταιρεία. Και είναι κάπως αστείο, αν σκεφτείς πως και ο David άφησε τους Deep Purple για να ακολουθήσει solo καριέρα, η οποία εξελίχθηκε σε κανονική μπάντα. Τα μέλη των Lion υπάρχουν ακόμα. Ο Kal Swan δεν τραγουδάει τόσο πολύ πια, αλλά είναι ακόμα στο χώρο του θεάματος. Ο Mark Edwards πήγε σε σχολείο όπου διδάσκει, ενώ ο Jerry Best μου έστειλε πρόσφατα e-mail λέγοντας μου πως αυτό τον καιρό βρίσκεται στην Κίνα.

Χαίρομαι πάντως που πήρα κάποιες πληροφορίες. Σαν μουσικός, ποιες συμβουλές θα έδινες σε νέους μουσικούς, ώστε να έχουν μία πετυχημένη καριέρα;

Χμμμ…Θα έλεγα να παίζουν από την καρδιά τους και να διασκεδάζουν. Επίσης, θα τους έλεγα να γράφουν κομμάτια και να τα τραγουδάνε. Η ερμηνεία είναι κάτι πολύ σημαντικό. Το να παίζεις κιθάρα είναι τέλειο, αλλά χρειάζεται να φαντάζεσαι πως θα είναι η μουσική που γράφεις όταν θα υπάρχουν και τα λόγια. Εντάξει, δεν είμαι και ο καλύτερος τραγουδιστής του κόσμου. Πιο πολύ βοηθάω στα backing vocals. Αλλά γνώμη μου είναι πως χρειάζεται και μία σωστή και κατάλληλη μόρφωση, γιατί στο τέλος αυτή θα βοηθήσει τον νέο να χτίσει μία καλή μουσική καριέρα.

Ποιους μουσικούς ξεχωρίζεις από τις μέρες μας;

Μου αρέσει ο Joe Bonamassa. Mου αρέσουν όμως και πιο heavy μπάντες, όπως οι Arch Enemy και οι Firewind. Είναι όλοι τους σπουδαίοι μουσικοί και σπουδαίοι παίκτες. Και οι Red Hot Chili Peppers έβγαλαν νέο album με καινούργιο κιθαρίστα και είναι πολύ cool.

Να και κάτι που δεν περίμενα να ακούσω.

Κι όμως, μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι ένας πολύ ενδιαφέρων μουσικός. Τον γνώρισα την περασμένη χρονιά και συγχαρήκαμε ο ένας τη δουλειά του άλλου.

Doug, επειδή σε κούρασα, σου κάνω μία τελευταία ερώτηση. Έχεις κάποια μελλοντικά σχέδια σαν solo καλλιτέχνης;

Καθόλου. Δεν ξέρω στα σίγουρα. Θα συμμετέχω σίγουρα σε κάποιες άλλες μπάντες, ενώ έχω και το side-project μου, τους Burning Rain όπου το γράψιμο του νέου album έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Θα συνεχίστω πάντως να γράφω μουσική και πιο μετά μπορεί να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Οι Whitesnake δε θα περιοδεύσουν για τα επόμενα χρόνια, οπότε έχω πολύ χρόνο. Μπορεί και να ηχογραφήσουν κάποιο αποχαιρετιστήριο album. Δεν ξέρω. Ο David είναι ο υπεύθυνος και αυτός μας λέει τι να κάνουμε.

Λοιπόν Doug, αυτό ήταν. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο που μας διέθεσες. Τα τελευταία λόγια είναι δικά σου.

Είμαι πολύ χαρούμενος που ήρθα στην Ελλάδα. Ανυπομονώ να ξανάρθω. Θα συνεχίσω να γράφω και να παίζω. Πάντα θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να δημιουργώ καλή μουσική. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για την υποστήριξη!

Χάρης Μπελαδάκης

www.dougaldrich.com

www.burningrain.net

Discography

(Whitesnake) Live…In The Still Of The Night, 2006 Live…In The Shadow Of The Blues, 2006 Good To Be Bad, 2008 Forevermore, 2011

(Dio) Killing The Dragon, 2002 Evil Or Divine – Live In New York City, 2005 Holy Diver – Live, 2006 Push – Live, 2006

(Solo) Highcentered, 1994 Electrovision, 1997 Alter Ego, 2001

(Lion) Powerlove, 1986 Dangerous Attraction, 1987 Trouble In Angel City, 1989

(Burning Rain) Burning Rain, 1999 Pleasure To Burn, 2000

(Bad Moon Rising) Full Moon Fever, 1991 Bad Moon Rising, 1991 Blood, 1993 Blood On The Streets, 1993 Opium For The Masses, 1995 Junkyard Haze, 1995 Flames Of The Moon, 1999 Full Moon Collection, 2000

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.