Galvano – Trail Of The Serpent (Candlelight)
65%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
RoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||both
20000
110

Δεύτερο full length για τους Σουηδούς, διάρκειας περίπου 40 λεπτών,  με τέσσερα κομμάτια αυτή τη φορά, σε αντίθεση με τον πρώτο τους δίσκο, “Two Titans” που κυκλοφόρησε το 2012 και  είχε περισσότερο μορφή άλμπουμ καθώς είχε οκτώ κομμάτια. Καταιγιστικό από την αρχή το “Trail Of The Serpent”, με το εναρκτήριο και  doomy  “ The Gathering ” στο οποίο σίγουρα θα δώσει σημασία ο ακροατής , αλλά ίσως τον κουράσει κιόλας, όντας μεγάλο και μονότονο ίσως σε κάποια σημεία. Doom περάσματα υπάρχουν και στο δεύτερο,   “Following  The Trail” που ξεκινάει ατμοσφαιρικά και μετά γίνεται  πανικός με σπουδαία κιθαριστικά riff!
Κάπου εδώ διακρίνουμε ότι μπάντες όπως οι Mastodon και οι Neurosis έχουν βάλει και αυτοί το λιθαράκι τους όσων αφορά τις επιρροές. Γνώμη μου είναι ότι δεν υπήρχε λόγος να είναι τόσο μεγάλα τα τραγούδια, όπως π.χ. το “Strench Of Prey” που ακολουθεί, μονότονο κι αυτό κάπως αλλά και με κάποιες εναλλαγές από τη μέση του κομματιού και μετά, αλλά και με ένα πολύ ωραίο refrain που σου μένει, μαζί και με τις δυνατές και γκρουβάτες κιθάρες που ξεχωρίζουν τόσο εδώ, όσο και στα υπόλοιπα. Θεωρώ ότι αυτό που κάνουν(και θέλουν να κάνουν), το κάνουν καλά και αυτό φαίνεται αρκετά στο “Driven Snow” με το οποίο κλείνει με τον καλύτερο τρόπο ο δίσκος. Αρκετά καλή παραγωγή, δυνατή και «φρέσκια», όπως επίσης  πολύ ωραία και δυνατά τα φωνητικά. Αν κάτι δε μου άρεσε, ξαναλέω,  είναι η πολύ μεγάλη διάρκεια των κομματιών(όλα πάνω από 9 λεπτά), που σε κάποια σημεία ακούγονται και μονότονα,  πράγματα που όπως και να το κάνουμε κουράζουν λίγο τον ακροατή.
Ίσως γενικά υπάρχει αυτό στον sludge ήχο, σε συνδυασμό και με κάποια progressive στοιχεία αλλά και πάλι πιστέυω ότι ο δίσκος θα μπορούσε να ήταν πιο άμεσος. Όπως και να έχει, τα θετικά είναι περισσότερα, όπως π.χ. οι ωραίες εναλλαγές  στις δυνατές και γκρουβάτες κιθάρες, η καλή παραγωγή και γενικότερα η δουλειά που έγινε. Πρόκειται για έναν ενδιαφέρον δίσκο και μάλλον μπορούμε  να μιλήσουμε για μια καλή κυκλοφορία.

Υ.Γ. : Μόνο σε εμένα τα φωνητικά θύμισαν Stu Block(Ιced Earth) σε κάποια φάση ;

6,5/10
Πέτρος Μυστικός
Email: [email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.