whale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothMoonspell – Green Carnation 468×60 - 468|60|Moonspell – Green Carnation 468×60|||bothRussian Circles 2022_7468x60 - 468|60|Russian Circles 2022_7468x60|||bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothGreekrebels Banner 07052021-468×60 - 468|60|Greekrebels Banner 07052021-468×60||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|both
20000
60
Hatriot – Dawn Of The New Centurion (Massacre)
75%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
ΟΜ 2022_728x90 - 728|90|ΟΜ 2022_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothMoonspell – Green Carnation 728×90 - 728|90|Moonspell – Green Carnation 728×90|||bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Πως και πως περίμενα τον δεύτερο δίσκο του προσωπικού σχήματος του πασίγνωστου και πολύπειρου Steve Souza. Δεν σου λέει κάτι το όνομα; Βάλε αμέσως το “Toxic Waltz” των Exodus. Ωραία. Το περσινό “Heroes Of Origin” μπορεί να μην ήταν αριστούργημα, ήταν όμως προσεγμένο, ποιοτικό και τίμιο άλμπουμ και παράλληλα άφηνε την εντύπωση πως η συνέχεια θα είναι ακόμα καλύτερη. Με μοναδική αλλαγή στη σύνθεση της μπάντας την αντικατάσταση του κιθαρίστα Miguel Esparza από τον Justin Cole, οι Hatriot επιστρέφουν με το ολοκαίνουριο “Dawn of the New Centurion”. Ο δίσκος ξεκινάει δυναμικά με το, βγαλμένο απ’ τα πιο τρελά μου όνειρα, “From My Cold Dead Hands”, νιώθω σαν να ακούω τη φυσική συνέχεια του υπεραγαπημένου μου “Tempo Of The Damned”, ένα τραγούδι φτιαγμένο για μεγάλες στιγμές moshing και το χαμόγελό μου έχει φτάσει μέχρι τ’ αυτιά! Στα καπάκια μπαίνει το “Your Worst Enemy” με μπάσο στην εισαγωγή και τσίτα ταχύτητες. Η μπάντα φαίνεται πολύ πιο δεμένη μετά από τόσο καιρό μαζί, ο Zetro βρίσκεται σε τρελή φόρμα, με απόδοση που τον τοποθετεί χαλαρά στην αφρόκρεμα των thrash τραγουδιστάδων (ποιός Dukes ρε Holt, είχες μαζί σου τον μόνο άνθρωπο που μπορεί να αντικαταστήσει τον Ballof και πας και φέρνεις το αχώνευτο κοκκινότριχο βλαχαδερό;). Οι γιοί του, Cody και Nick Souza, σε μπάσο και τύμπανα, τον κάνουν περήφανο με την απόδοση τους, δημιουργώντας τον ιδανικό καμβά για να μεγαλουργήσει στις κιθάρες το πατριωτάκι μας Kostas Varvatakis με τη συνοδεία του Justin Cole. “The Fear Within” και οι ταχύτητες πέφτουν για λίγο, με το intro να παραπέμπει νοητά στην εισαγωγή του “Blackened” (τι εννοείς ‘ποιών’;) και να ανεβάζει ταχύτητα στη συνέχεια. Καλό κομμάτι, αλλά σε καμία περίπτωση στο επίπεδο των δύο πρώτων. Ευτυχώς το “Honor In The Rise And Fall” επαναφέρει κάπως το χαμόγελο στα χείλη μου, με την ενέργεια και τον ρυθμό του αλλά και την καρακλασσική Exodus εισαγωγή. Το “SUPERKILLAFRAGSADISTICACTSARESOATROCIOUS” είναι το δίδυμο αδερφάκι του “Blacklist”, με την ουσία να βρίσκεται στην φοβερή σολάρα του Varvataki κάπου στη μέση. Αρκετά καλό είναι και το επόμενο κομμάτι με τίτλο “Silence In The House Of The Lord”, αν και η διάρκειά του είναι τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά. Σε αυτό το σημείο του άλμπουμ διαπιστώνω δύο θεματάκια που με χαλάνε. Κατ’ αρχήν οι εισαγωγές των τραγουδιών οι οποίες ξεκινάνε με ένα ακόρντο ή με σκέτη κιθάρα, σπάνε αρκετά την ένταση που θα έπρεπε να διατηρείται από κομμάτι σε κομμάτι. Επίσης, από αυτό το κομμάτι αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια επανάληψης. Η μπάντα καταφέρνει να συμμαζευτεί με το “World Funeral” που έπεται, ένα τραγούδι αρκετά σκληροτράχηλο, με το κλασσικό thrash χορωδιακό ρεφρέν και τον ρυθμό του να προδίδουν τον live χαρακτήρα του. Η μετριότητα κάνει πάλι την εμφάνισή της στο ομώνυμο κομμάτι, μέχρι το 4ο λεπτό όμως, γιατί από κει και πέρα έχεις στα χέρια σου έναν thrash δυναμίτη. Φτάσαμε λοιπόν και στο τελευταίο κομμάτι, “Consolation For The Insane”, το αδερφάκι του “Fabulous Disaster” αυτή τη φορά, το οποίο κλείνει το άλμπουμ με τον τρόπο που άρχισε: γρήγορο, στακάτο, άψογο. Τελικό συμπέρασμα: αν και ο δίσκος ξεκινάει με προϋποθέσεις αριστουργήματος, κάπου στη μέση χάνεται η σπιρτάδα του. Είναι λίγο ανώτερο του προκατόχου του αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει το επίπεδο που εγώ προσωπικά θα ήθελα. Πάντως η μπάντα φαίνεται να έχει και ικανότητα και όρεξη, και εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως ο επόμενος δίσκος τους θα είναι  πολύ καλύτερος. Ίσως να μην λιώσω το “Dawn of the New Centurion” στις ακροάσεις, αλλά 3-4 τραγούδια από εδώ μέσα αξίζουν να γίνουν κλασσικά.

7.5/10

Νίκος Κεφαλίδης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X