Hell City – Flesh & Bones (Painted Bass)
60%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both
20000
110

Οι Hell City μας έρχονται από το Βέλγιο και αυτός είναι ο τρίτος πλήρης δίσκος τους. Μετά την κυκλοφορία του Victorious πίσω στο 2014, έχασαν τον μπασίστα τους Michael Konovaloff κάτι που έβαλε το συγκρότημα στον πάγο. Ο καιρός φαίνεται πως επούλωσε κάποιες πληγές μιας και το συγκρότημα πήρε ξανά μπρος και το 2017 μπήκαν στο στούντιο με τον Dan Swano για να γράψουν τα κομμάτια αυτού του δίσκου.

Το Flesh & Bones μου φάνηκε ένας μπερδεμένος δίσκος. Από την μια οι Hell City προσπαθούν να ακουστούν μοντέρνοι ηχητικά παίζοντας ένα στακάτο metal το οποίο όμως χάνει σε βάθος και ακούγεται επαναλήψιμο. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η βάση τους είναι το μελωδικό death metal, το πρώτο κομμάτι του δίσκου Playing With Fire θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σε κάποιο δίσκο των In Flames της μεσαίας περιόδου, μέχρι που μπαίνουν τα πολύ ωραία φωνητικά της Michelle Nivelle. Από εκεί και πέρα η σχέση με το death metal είναι κάποια γρυλίσματα και γενικά διάφορες γραμμές σε πολλά κομμάτια.

Όμως το Flesh & Bones δεν είναι σε καμία περίπτωση ένας death metal δίσκος. Εκεί είναι και το πρόβλημα του δίσκου. Σαν σύνολο στο άκουσμα του εγώ είχα να κάνω με ένα συγκρότημα το οποίο είναι μάλλον σε φάση πειραματισμού και δεν έχει καταλήξει ακριβώς στο τι θέλει. Αυτό προκαλεί ασύνδετα κομμάτια μεταξύ τους τα οποία δημιουργούν μια ενοχλητική ανομοιογένεια στο σύνολο.

Αρκεί κάποιος να ακούσει στην σειρά τα τρία τελευταία κομμάτια του δίσκου για να καταλάβει τι θέλω να πω. Πάντως οι Hell City αφήνουν το καλύτερο για το τέλος με το ομότιτλο κομμάτι να κλείνει πανέμορφα τον δίσκο. Ίσως η απουσία από τα πράγματα για αυτό το χρονικό διάστημα να μην λειτούργησε προς όφελος του σχήματος, ίσως να ψάχνονται να βρουν τι τους ταιριάζει. Όπως και να έχει το Flesh & Bones δεν είναι μια κυκλοφορία που να με καλεί πίσω σε αυτήν.

6/10
Μιχάλης Νταλάκος
mdalakosreports@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.