Η αλήθεια είναι ότι έδωσα ακροάσεις αρκετές σε αυτό το νέο δημιούργημα των Primal Fear αφού ως βαμμένου οπαδού το άκουσμα της αποχώρησης πριν από ένα χρόνο των Tom Naumann και Alex Beyrodt, του καλύτερου κιθαριστικού διδύμου που είχε ποτέ η μπάντα για εμένα (σ.σ.: με τον δεύτερο να απολύεται από την μπάντα), καθώς και του drummer Michael Ehré δεν μου «έκατσαν» καθόλου καλά. Πίσω σαν κιθαρίστας έμεινε ο Magnus Karlsson, ο οποίος μετά από… μια δεκαετία αποφάσισε να ακολουθήσει το συγκρότημα στις ζωντανές του εμφανίσεις full time, πέραν από studio μουσικός.
Εκεί ήρθαν η Thalìa Bellazecca (Angus McSix, ex-Æxylium, ex-Frozen Crown) στις κιθάρες και ο εξαιρετικός André Hilgers (Silent Force, ex-Rage, ex-Axxis) στα τύμπανα και ως κουιντέτο πλέον να δημιουργήσουν αυτό που σήμερα ονομάζεται “Domination”.
Το πρώτο δείγμα που βγήκε παραέξω ήταν το “Far Away” το οποίο μετά λύπης μπορώ να πω ότι με απογοήτευσε αφού στα δικά μου αυτιά (σ.σ.: αλλά και του πολύ καλού φίλου Σάκη Νίκα) ηχούσε ως 82% Stratovarius, 18% Helloween και… 0% Primal Fear. Εκεί άρχισε να είναι έμπρακτος ο προβληματισμός μου κατά πόσο θα είναι τελικά ένας πραγματικά καλός δίσκος ή όχι το “Domination”. Κατά πόσο δηλαδή θα ξεπεράσει το “Code Red” το οποίο αντικειμενικά ήταν ένα πάρα πολύ αξιόλογο άλμπουμ.
Προσωπικά θα αναφέρω ότι ο δίσκος έχει κάποιες πολύ αξιόλογες συνθέσεις όπως τα “Destroyer” (σ.σ.: ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου), “The Hunter”, το “I Am The Primal Fear” το οποίο έφερε στο μυαλό ένδοξες μέρες του παρελθόντος (σ.σ.: αν και το ρεφρέν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό), το “Tears Of Fire” το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να είναι μέσα στο “Apocalypse” του 2018, το “Scream” θυμίζει λίγο το κλίμα του “Metal Commando” όπως και το “Crossfire” ίσως αυτά τα τρία μαζί με το “Tears Of Fire” τα πιο Primal Fear κομμάτια του δίσκου. Από την άλλη, τα “Heroes And Gods” & “March Boy March” ξεκινάνε τέλεια και κάνουν βουτιά από ψηλά στο ρεφρέν το οποίο… δεν!
Τελικά ικανοποιεί τον μέσο οπαδό της μπάντας το “Domination”; Στα δικά μου μάτια θα πω πως ναι, είναι ένα καλό άλμπουμ το οποίο σίγουρο μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταβατικό, στην νέα ηχοχρωματική εποχή των Γερμανών heavy metallers. Κατά πόσο με έπεισε εμένα σε σχέση με τον προκάτοχο του; Νομίζω ότι ίσως το “Code Red” είναι ένα κλικ πιο πάνω.
7/10
Νίκος Σιγλίδης
[email protected]
