Πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ θα έλεγα το “Legends” αφού σε σχέση με το προ τριετίας “The War To End All Wars” τα πράγματα δείχνουν να έχουν βελτιωθεί κάμποσο, αφού σε σχέση με τον προκάτοχο του το θεωρώ πιο riff-y album. Μπορεί σε αυτό να συμβάλει ίσως, χωρίς να είμαι βέβαιος, η αποχώρηση του Tommy Johansson από τις τάξεις της μπάντας και η επιστροφή του Thobbe Englund μετά από οχτώ χρόνια απουσίας. Μπορεί να μην ανακαλύπτουν το τροχό, όμως τα έχουν πάει εξαιρετικά.
To “Templars“ αποτελεί την καλύτερη έναρξη που φέρνει στο μυαλό εποχές “Coat Of Arms” & “Carolus Rex”. Αργό, βαρύ και into the point. Στο “Hordes Of Khan“ οι ταχύτητες επιστρέφουν και συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, υπάρχει αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα του “Coat Of Arms” ηχοχρώματος. Θα γούσταρα πολύ να το ακούσω “back-to-back” με ένα “The Lion From The North“ σε επερχόμενη συναυλία τους. Αρχίζω να πιστεύω ακράδαντα ότι η επιστροφή του Thobbe Englund μόνο για καλό έγινε αφού η riff-ολογία επέστρεψε! Τρίτο σε σειρά το “A Tiger Among Dragons“, το οποίο μέχρι να μπει η riffάρα στο 02:33 με είχε απογοητεύσει και μετά την συνακολουθία των solos, δεν κατάφερε να με κάνει να το χαρακτηρίσω κομμάταρο. Μάλλον πιο πολύ προς το “μιεχ” θα έλεγα παρά ότι πάει. Εκεί είναι που λέω, λες να είναι και τα άλλα έτσι;
Ευτυχώς το “Crossing The Rubicon“ ήρθε για να αποκαταστήσει τους φόβους μου. Μιλάμε για ένα κομμάτι το οποίο σε καλεί να τραγουδήσεις μαζί του, έχει υπέροχα lead fills σε κιθάρες ενώ η ατμόσφαιρα “δίνει πόνο”. Δεν θα πω για τα solos τα οποία “κέντησαν”! Το “I, Emperor“ το οποίο είναι αφιερωμένο στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη δεν με έπιασε ιδιαίτερα με αυτό το “The War To End All Wars” vibe στον αέρα. Και πάλι οι ταχύτητες ανεβαίνουν με το “Maid of Steel“ και σε οδηγούν στην μάχη με το επιθετικό riffing. Ίσως το ότι έχει γραφτεί για την Joan d‘Arc να έπαιξε κάποιο ρόλο; Ποιος ξέρει. Το σίγουρο είναι ότι αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, με εξαιρετική απόδοση από τον Joakim Brodén και το δίδυμο φωτιά Thobbe Englund & Chris Rörland να παίρνουν κεφάλια, ως άλλωτε, για ακόμα μια φορά. Το “Impaler“ συγκαταλέγεται και αυτό με την σειρά του στα βαριά κομμάτια του συγκροτήματος, το οποίο σε κάνει επίσης να κουνάς το κεφάλι σου πάνω κάτω ρυθμικά. Μου άρεσαν πάρα πολύ οι ανατολίτικες μελωδίες που δίνουν άλλο touch στο κομμάτι.
Οδεύοντας προς τα τελευταία τέσσερα κομμάτια που κλείνουν αυτή την κυκλοφορία, πρώτο είναι το “Lightning At The Gates“, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί και έναν άτυπο φόρο τιμής στους Iron Maiden και σε κομμάτια τύπου “The Nomad“, αν και η θεματολογία έχει να κάνει με τον Αννίβα Βάρκα, τον Καρχηδόνιο κρατικό λειτουργό και στρατηγό και τα επιτεύγματά του κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού πολέμου. Ωραία σύνθεση σε γενικές γραμμές. Το “The Duelist“, καμία σχέση με το κομμάτι των προαναφερθέντων Iron Maiden αν και η θεματολογία είναι η ίδια, αποτελεί φόρο τιμή στους Σαμουράι και συγκεκριμένα στον Miyamoto Musashi, τον καλύτερο όλων. Επίσης σε συμπαθητικά επίπεδα δίχως κάτι το ιδιαίτερο.
Στα τελευταία δυο κομμάτια, τα “The Cycle Of Songs“ & “Till seger“, δεν με έπιασαν καθόλου. Ειδικά το δεύτερο μου ακούγεται σαν αδερφάκι του “Gott mit uns” από το “Carolus Rex” αλλά στο πιο φτωχό του.
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος δεν είναι άσχημος. Έχει τα καλά του και τα κακά του. Δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψεις το συγκρότημα και σίγουρα δεν φτάνει σε καμία περίπτωση τα πρώτα έξι άλμπουμ. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως σε σχέση με το προκάτοχο του, το “The War To End All Wars” είναι αισθητά καλύτερο και από την άλλη το θεωρώ ισάξιο του “The Great War”.
7,5/10
Νίκος Σιγλίδης
[email protected]
Οι Sabaton επιστρέφουν με το ενδέκατο (11ο) στούντιο άλμπουμ τους, “Legends”, μία κυκλοφορία που παραμένει απόλυτα πιστή στη γνώριμη μουσική ταυτότητά τους: ιστορικές αφηγήσεις, έντονα πολεμικό ύφος και εμφατικές power metal ενορχηστρώσεις. Αυτήν τη φορά, όμως, το concept παίρνει διαφορετική κατεύθυνση – απομακρύνεται από τα πεδία μαχών του 20ού αιώνα και στρέφεται σε εμβληματικές μορφές του μακρινού παρελθόντος, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας, η Ζαν ντ’ Αρκ, ο Ναπολέων Βοναπάρτης και ο Miyamoto Musashi. Το θεματικό πλαίσιο δείχνει φρέσκο· η μουσική λιγότερο.
Για πρώτη φορά, μάλιστα, όλα τα μέλη του συγκροτήματος συμμετέχουν στη σύνθεση, κάτι που μαρτυρά μια πιο συλλογική δημιουργική διαδικασία. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα δύσκολα διαφοροποιείται από τις προηγούμενες δουλειές τους. Παρά την προσεγμένη παραγωγή και το επιβλητικό packaging, το “Legends” ακούγεται σε μεγάλο βαθμό σαν “ένα ακόμα Sabaton άλμπουμ”. Οι ενορχηστρώσεις είναι στιβαρές αλλά προβλέψιμες, η φωνή του Joakim Brodén καθηλωτική αλλά ακουστικά ασφαλής, και οι συνθέσεις – με ελάχιστες εξαιρέσεις – κινούνται σε γνώριμα, χωρίς εκπλήξεις, μονοπάτια.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που ξεχωρίζουν, όπως το αιχμηρό “Impaler”,το δυναμικό “Templars” και το επικό “A Tiger Among Dragons”, όμως λίγα κομμάτια αφήνουν πραγματικά διακριτό αποτύπωμα. Το “Legends” είναι σίγουρα καλοδουλεμένο, επαγγελματικό και προσεγμένο, αλλά όχι τολμηρό. Η μπάντα επιλέγει την εξέλιξη μέσα στην ασφάλεια, αντί για ριζικές αλλαγές. Για τους φανατικούς οπαδούς, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Θα βρουν εδώ όλα όσα αγαπούν: βαριά riffs, στρατιωτικά τύμπανα, κινηματογραφικές χορωδίες και ρεφρέν που σε καλούν να τραγουδήσεις. Για τους υπόλοιπους, όμως, ίσως να πρόκειται απλώς για άλλη μία παραλλαγή της ίδιας – επιτυχημένης αλλά πλέον, προβλέψιμης, συνταγής.
Το “Legends” δεν απογοητεύει, αλλά ούτε και ενθουσιάζει. Είναι ένα άλμπουμ που υπηρετεί με συνέπεια το ύφος των Sabaton, χωρίς να το εξελίσσει ουσιαστικά. Και ίσως, μετά από τόσα χρόνια, να έχει έρθει η στιγμή που η μπάντα χρειάζεται να ρισκάρει λίγο περισσότερο.
6,5/10
Κωνσταντίνα Καραγιαννοπούλου
[email protected]
