Για όσους με γνωρίζουν καλά, γνωρίζουν ότι οι Rage αποτελούν ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα και με έχουν επηρεάσει αρκετά στο παίξιμο μου και στις συνθέσεις μου. Λάτρεις της δισκογραφίας τους με εξαίρεση ένα από το οποίο δεν μου έχει μείνει μισό κομμάτι στην κυριολεξία (σ.σ.: “Wings Of Rage” (2020)), το “A New World Rising” οδεύει σταθερά και γερά στα βήματα του προκατόχου του, “Afterlifelines”, που είχε κυκλοφορήσει πέρυσι.
Αν έπρεπε να βρω διαφορές, η κυριότερη είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο γύρω στα σαράντα οχτώ (48) λεπτά ενώ ο προκάτοχος του άγγιζε… τα ογδόντα πέντε (85) λεπτά! Εκεί είχα συμφωνικές ορχήστρες και εδώ… “in your face” riffings. Αλλά ας πάμε να δούμε αναλυτικά τι γίνεται εδώ.
Το “A New World Rising” είναι εκείνο το μυστικιστικό σπικάζ εισαγωγικό που θέλει να σε βάλει στο κλίμα του δίσκου, κάτι το οποίο γίνεται με το “Innovation”. Ξεκινά πρώτο κομμάτι και πάλι αρχίζεις να χτυπιέσαι από τα πρώτα δεύτερα. Σου φέρνει στο μυαλό την απόλυτη φυσική συνέχεια του “Afterlifelines”. Το κομμάτι ως τρίτο δείγμα του άλμπουμ ήταν ικανοποιητικό και άλλωστε δικαίωσε η επιλογή του στην θέση που είναι. Η διαδοχή έρχεται με το “Against The Machine” όπου η κιθάρα του Jean Bormann “κελαηδάει” θυμίζοντας αρκετά τον σπουδαίο του προκάτοχο, Viktor Smolski. Ειδικά όταν μπαίνει το break down στο κομμάτι αυτό, δεν μένει κεφάλι στην θέση του. Εξαιρετική η ερμηνεία και το drumming εδώ από τους Peter “Peavy” Wagner & Βασίλη Μανιατόπουλο. Το θεωρώ ήδη στα κλασσικά κομμάτια του set list τους.
Το “Freedom” από την άλλη στην αρχή με ταξίδεψε για κάποιο λόγο στο εξαιρετικό “Speak Of The Dead” (2006) σε κάποια σημεία, ωστόσο διαθέτει μια τρελή σολάρα και γενικά το όλο vibe του είναι πιο… φρέσκο. Στην συνέχεια έρχεται το “We’ll Find A Way” και λες εδώ θα πεθάνω. “The Missing Link” και “Black In Mind” επιθετικά thrashy/power metal riffs στα καλύτερα τους και φαίνεται γιατί αυτή η μπάντα ξέρει να γράφει ποιοτητικά riffs. Έχει ένα φανταστικό ρεφραίν το οποίο δένει εξαιρετικά με το όλο σύνολο. Και εδώ θα βρεις beatdowns που θες να σπάσεις το σβέρκο σου από το κοπάνημα. Πριν το καταλάβω, έχω φτάσει στα μισά του δίσκου και εκεί συναντώ το “Cross The Line”, την μακράν αγαπημένη μου στιγμή στο δίσκο. Εδώ βγαίνουν στο προσκήνιο οι “Soundchaser” meets “Unity” μνήμες της μπάντας και τα υπόλοιπα είναι παρανάλωμα του πυρός. Πρέπει να το άκουσα τουλάχιστον πενήντα δύο φορές αυτό το κομμάτι.
Το “Next Generation” είναι αυτό που λέει το κομμάτι. Έχουμε τα ανατολίτικα σημεία να πλέκουν το παρελθόν με το μέλλον της μπάντας. Κάλλιστα θα ήθελα να το ακούσω αυτό σε ένα medley (σ.σ.: ή και κολλητά) με το “Kill Your Gods” μέσα από το “Speak Of The Dead” και το “Forever Dead” μέσα από το “21”, τα οποία είναι για να παίρνουν κεφάλια.
Στο “Fire In Your Eyes” συναντάμε ακουστικές κιθάρες, «νεοτερισμούς» στα riffs, κάτι που θα μπορούσε να πεις ότι ξεφεύγει λίγο από τα νερά των Rage, κατά την προσωπική μου άποψη. Όχι ότι με χάλασε, αλλά με άφησε αδιάφορο ως κομμάτι. Την απορία μου την είχα επίσης και για το “Leave Behind” που είναι ένα… «πειρατικό» κομμάτι στην βάση του. Πιο πολύ μου έφερε στο μυαλό Alestorm & Powerwolf παρά Rage. Προσπερνάω για να πέσω στο “Paradigm Change”, το οποίο θα μπορούσε να είναι και κομμάτι και κάποιας stoner μπάντας, αφού έχει ένα τελείως «νότιο» ηχόχρωμα. Το “Fear Out of Time” έρχεται να επαναφέρει τις ίσες στάθμες στο δίσκο και να δείξει το γνωστό, ώριμο (και φρέσκο) πρόσωπο των Rage. Βαριές κιθάρες, ωραίες ερμηνείες και όλα βαίνουν καλώς. Το τελευταίο κομμάτι (κατ’ εμέ) είναι το “Beyond The Shield Of Misery”, το οποίο θα ήθελα να το ακούσω live κολλητά με τα “Insanity” & “Firestorm”.
Το άλμπουμ «ρίχνει αυλαία» με μια επανηχογράφηση/αναπροσαρμογή του κομματιού μέσα από το “Welcome To The Other Side” του 2001 και αυτό δεν είναι άλλο από το “Straight to Hell ’25”.
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια, για εμένα το “A New World Rising” είναι ένα άλμπουμ το οποίο είναι εξαιρετικό, κοιτά κατάματα πολλά από τα προηγούμενα δισκογραφικά βήματα και το μόνο σίγουρο, κατά την δική μου άποψη, θέλει την θέση του στην δισκοθήκη σας. Μην σας πω επιβάλλεται.
8/10
Νίκος Σιγλίδης
[email protected]
