RoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Τέρμα Μέτριο το ντεμπούτο των Γάλλων Surpuissance, οι οποίοι παίζουν ένα πάντρεμα παλαιικού και μοντέρνου ήχου Heavy/Speed/Thrash αντλώντας επιρροές από Testament και Metallica έως Slayer και από Pantera και Exciter έως Black Sabbath με σύμφωνη όμως επιρροή τους συνεχώς και σε κάθε κομμάτι τόνους διάφορων στοιχείων από NWOBHM των Judas Priest και των Iron Maiden. Τελικώς μου έφεραν στο μυαλό μια πιο μοντέρνα Thrashy εκδοχή των συμπατριωτών τους Killers. Αποτελούνται από βετεράνους καλλιτέχνες όμως δυστυχώς ο δίσκος αποτελεί ποιοτικό πισωγύρισμα σε σχέση με ότι έχουν κάνει οι καλλιτέχνες μόνοι τους στο παρελθόν. Τόσο τα ανώμαλα Black/Thrash δισκάκια των Armageddon και Lord όσο και τα 80s καταιγιστικά Speed Metal demos των Excalibur είναι κλάσεις ανώτερα από τούτο εδώ. Το πρόβλημα σε αυτόν το δίσκο πιστεύω είναι καθαρά συνθετικό και ακολουθάτε από έλλειψη έμπνευσης για κάτι παραπάνω. Η μπάντα δεν έχει καθόλου σίγουρα βήματα (πέρα από τη γενική εικόνα) για το τι θέλει να βγάλει παραέξω αν και η αλήθεια να λέγεται υπάρχει αρκετή ομοιογένεια στον δίσκο… Απλά υπάρχει αυτό το ναι μεν ομογενοποιημένο στη θεωρία, στην πράξη όμως συνδέεται εντελώς δυσαρμονικά. Όλα τα κομμάτια είναι αρκετά δυναμικά αλλά κουράζουν αρκετά εύκολα. Τα καλά κομμάτια εδώ μέσα (τα οποία και αυτά είναι απλώς καλά χωρίς να είναι κάτι το τρελό) είναι το US Thrash meets Trouble “Rescape du Chaos” (με στεγνό rip off από το “The Tempter”), το εν μέρει καλό Black Sabbath meets Pantera “Aggression Metallique Positive” (με ολόιδιο riff που είχε χρησιμοποιηθεί και στους “Excalibur” και επίσης αρκετά καλά και τα δύο κομμάτια που ανοίγουν και κλείνουν το δίσκο, “Surpuissance” και “Laisser ma Trace” (και με βαρβάτα drums) αντίστοιχα. Τελικώς ένας δίσκος όχι απόλυτα κακός στο σύνολο του αλλά συγκρινόμενος με το τι υπάρχει εκεί έξω, πολύ λίγος. Προτείνεται μόνο στους πολύ καμένους λάτρεις της γαλλικής σκηνής που δε θέλουν να χάσουν τίποτα, και αυτό ίσα-ίσα για λίγα OK κομμάτια.

5.5/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.