Να λοιπόν που μια από τις παλαιότερες και ιστορικότερες μπάντες που πρεσβεύουν τον επικό, λυρικό, heavy metal ήχο της χώρας μας επέστρεψαν με τον πέμπτο δίσκο της καριέρας τους, επτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του προκατόχου του και ενός single στο ενδιάμεσο. Ο λόγος αγαπητοί μου φίλοι για τους Reflection, οι οποίοι μετράνε πολλά χρόνια στην πλάτη τους και οι οποίοι για ακόμα μια φορά θα εξεπλήξουν.
Σε σχέση λοιπόν με το “Bleed Babylon Bleed” που κυκλοφόρησε το 2017 το “The Battles I Have Won” έχει αρκετές διαφορές. Πρώτη ουσιαστική διαφορά είναι ότι πλέον η μπάντα εμφανίζεται ως κουαρτέτο και με αλλαγή πίσω από το μικρόφωνο. Παρελθόν από την μπάντα αποτελεί ο Γιώργος Θωμαίδης με την θέση του να καλύπτεται από τον Κώστα Τόκα (Power Crue, Reload, ex–The Silent Rage), γνώριμος της μπάντας αφού συμμετείχε στο “Stormbringer” από το “Bleed Babylon Bleed”. Επιπλέον, έχοντας ακολουθήσει την πορεία του σχήματος από το μακρινό 1999 μπορώ μετά βεβαιότητας να πω ότι αυτή η κυκλοφορία έχει τσαμπουκά και τσαγανό, που ναι μεν υπήρχε στο παρελθόν αλλά εδώ η κατάσταση ξεφεύγει.
Οι συνθέσεις έχουν ανέβει επίπεδο. Για παράδειγμα, ο δίσκος ξεκινάει με την μπάντα να παίζει το πιο γρήγορο κομμάτι της ever, το “Only The Swords Survive”, μετά το “Pain” που βρίσκεται στο split “Realms Of The Night” με τους Inner Wish του 2000. Το “Once Again (Crime In The Valley Of Death)” για παράδειγμα θα το ήθελα να το ακούσω back-to-back με το προαναφερθέν κομμάτι. Τα “Lord Of The Wind” με την “Bleed Babylon Bleed” αύρα του αλλά και το “Siren’s Song” που έρχεται κατευθείαν μέσα από την “Οδυσσεια” (2003). Το “Celestial War” από την άλλη είναι ένας ύμνος από τις καταβολές του κιθαρίστα Στάθη Παυλάντη που θύμισε Memento Mori & Sorcerer, οπότε καταλαβαίνετε περί τίνος πρόκειται, ειδικά αν είστε «μύστης» της μπάντας. Η νεότερη εκδοχή του “March Of The Argonauts” είναι εξίσου δυναμική και το hard rockάδικο θα έλεγα “Lady In The Water” είναι ωραίες προσθήκες στο tracklisting του δίσκου ενώ το τέλος, όπως του αρμόζει άλλωστε, με το επικό “City Walls Of Malta – The Great Siege”, το οποίο ακούγοντας το, από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα, αναγνωρίζεις όλη την ηχοχρωματική ταυτότητα του συγκροτήματος. Απλά ακούστε το και θα καταλάβετε. Εκεί έρχεσαι και λες πως η ροή του είναι εκπληκτική ως δίσκος. Δεν παραδέχεσαι όμως μόνο αυτό.
Για εμένα πέρα από την πολύ παραγωγή και δυναμικό κιθαριστικό παίξιμο του Στάθη Παυλάντη, το εξαιρετικό στιβαρό rhythm section των Γιάννη Λιτινάκη και Γιώργου Παυλάντη σε μπάσο και τύμπανα, παίζουν οι εξωφρενικές ενορχηστρώσεις του «πέμπτου μέλους» Κώστα Ρεκλείτη, ο οποίος συμβάλλει στα μέγιστα σε τούτο εδώ το δίσκο. Αλλά με ένα τεράστιο χαμόγελο, έρχομαι να πω πως ο παλιός μου συμπαίκτης, ο Κώστας Τόκας, όπως είπα και στον ίδιο κατά την διάρκεια της προακρόασης του δίσκου, έχει δώσει ερμηνεία ζωής. Τα κομμάτια είναι ραμμένα και κομμένα πάνω του, κάνοντας το “The Battles I Have Won” την καλύτερη δουλειά που έχει κυκλοφορήσει ποτέ. Μέχρι την επόμενη με αυτό το σχήμα.
Τέλος, ένα μεγάλο μπράβο στον Αλέξανδρο “Crom” Βασιλόπουλο (Battleroar, Airged L’amh) για το πολύ ωραίο δημιούργημα που ντύνει τον εξώφυλλο του δίσκου.
Τα λόγια λοιπόν συνοψίζοντας είναι πως το “The Battles I Have Won” μαζί με το “Chaos Fire Vengeance” των Dragon Skull αποτελούν τις καλύτερες εγχώριες δουλειές που έχω ακούσει μέχρι στιγμής για φέτος στο συγκεκριμένο ηχόχρωμα. Μπράβο σας μάγκες, συνεχίστε τον δρόμο σας και το όραμα σας. Θα είμαστε πάντα εκεί.
9/10
Νίκος Σιγλίδης
[email protected]
